Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΠΟ 36 ΠΟΙΗΜΑΤΑ





ΝΕΟΚΛΗΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ 

Για μένα τουλάχιστο είναι μια διέξοδος
Στη μοναξιά μου, ένα παράθυρο καβαφικο
Ανοιγμένο στο φως σε μια καινούρια τυραννία



************* 


ΑΘΗΝΑ ΤΕΜΒΡΙΟΥ



Αν είναι το τραγούδι
της ζωής μικρό
θα τραγουδώ στιγμές
από ένα ποίημα.
Είναι η ζωή με λόγο
ερωτικό,
σκέψη, ειρμός
κρυφή μου ηλιαχτίδα 

*************

ΝΙΚΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΧΑΤΖΗΜΙΧΑΗΛ


Εδώ γεννήθηκα

Σ' αυτήν εδώ την άκρη τραγουδώ
Ανάμεσα σε δύο πέλαγα
Αείφυλλος, αόρατος μοσχοβολώ
Κι απλώνω τα κλωνάρια μου στον Κάρβα
Και τους άλλους ανέμους που φυσούν.


*************

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΓΑΛΑΝΟΥ


Ανάμεσα στα σύννεφα
η πανσέληνος
τρέχει να προλάβει
τ' αδικαίωτά μας όνειρα
Ένα χαμόγελο
καθορίζει
το στίγμα της μέρας
Ένα χάδι
Το σχήμα της νύχτας 


*************

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΖΑΜΠΑ


αγάπη
κόκκινη στις φλέβες κρυμμένη
και τσόφλι αυγού
–σε αναμονή πλεούμενου –
χέρια αλευρωμένα
κολλούν τα μάτια
μισοκλείνουν
ευτυχισμένο υγρό βλέμμα
–νύχια ρόδινα –

*************

ΑΝΔΡΕΑΣ ΜΑΛΟΡΗΣ


Θα 'ρθει κάποτε μια μέρα
Με κάποια πολλαπλότητα
Στο φέρσιμο της
Μια μέρα όμορφη ίσως
Που η ιστορία δε θα ρωτά
Για κάτι που δε φταίξαμε


*************

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΕΤΡΙΔΗΣ


Ευαίσθητη η ψυχή
και θέλει χρόνο,
λίγο προαύλι
ανάμεσα στο πέταγμα και τη φωλιά,
για να μπορέσει δίχως φόβο να περάσει
από το ένα στο άλλο κλαρί.


*************

ΑΝΔΡΕΑΣ ΤΙΜΟΘΕΟΥ


Εδώ, εδώ στον κόσμο του ξεχωριστού και του ωραίου,
εδώ στον κόσμο που άλλοι πλάθουνε για μας,
εδώ στον κόσμο που η αγνότητα είναι ντροπή
και η αγάπη υποκρισία.


*************

ΑΝΔΡΕΑΣ ΧΑΤΖΗΘΩΜΑΣ


Η κραυγή της άρνησης
διαλύει τις ψεύτικες υποσχέσεις
ξίφος στη σάρκα των ενόχων.
Χαράζω συνθήματα με τα νύχια.


*************

ΒΑΚΗΣ ΛΟΙΖΙΔΗΣ


Την ανάγκη μας
για παρηγοριά
είναι που γνωρίζουν οι άγγελοι
και δεν μας εγκαταλείπουν


*************

ΒΑΣΙΛΚΑ ΧΑΤΖΗΠΑΠΑ


Δεν έχω βρει
του αιώνιου τη διάφανη σφαίρα
που κάθε τι δικό μου
ζεστό, σπαταλημένο,
σε δάκρυ κρυστάλλινο μαζεύει


*************

ΒΑΣΟΣ ΛΥΣΣΑΡΙΔΗΣ


Αν αυτή η βραδιά θα 'τανε η τελευταία
θα 'θελα να μαζέψω
όσους αγάπη δεν γευτήκανε
και να μοιράσω την καρδιά μου αντίδωρο


*************

ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΔΗΝΑΡΑΣ


Για να μη χαθείς.
Να μη νοιώσεις ποτέ 
το φόβο της φθοράς
μα ούτε και τη ψευδαίσθηση
των μάταιων ονείρων.


*************

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΛΕΣΚΗΣ


Τελικά και τα ποιήματα για την ειρήνη
είναι κι αυτά μέρος της τραγωδίας,
χρειάζονται για την ολοκλήρωση της πράξης
και την καταγραφή της στην ιστορία.


*************

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΑΓΚΟΣ


Δεκάδες μοναξιές,
μετέχουν σε γεύματα, δείπνα, γιορτές.
Μα οι χειρότερες,
οι πιο φρικτές, οι πιο δυσβάσταχτες,
είναι οι δυο μοναξιές.
Οι δυο μοναξιές δίπλα στον πάγκο της κουζίνας,
μπροστά στην τηλεόραση, στο υπνοδωμάτιο.


*************

ΓΙΩΡΓΟΣ ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΙΔΗΣ


Κάντε τον όσο γίνεται μακρύτερο αυτόν το δρόμο
να μην τελειώνει
σε μιας ζωής πεζοπορία
να πεθαίνει από κούραση
ο έρωτας
πριν να γεράσει.

*************

ΕΛΕΝΑ ΤΟΥΜΑΖΗ


Να στεριώσεις μόνο σου ζητώ
τη μνήμη
Εκείνην του καρπού
για το Θαβώρ του δέντρου
Και του μικρού χελιδονιού
για τ' ακριβό του ταίρι


*************

ΕΛΕΝΗ ΑΡΤΕΜΙΟΥ-ΦΩΤΙΑΔΟΥ


Κοιμήσου μικρή μου πόλη
με όλα τα φώτα σου ανοιχτά
Τώρα που δεν αχούν τους ήχους οι άνθρωποι
εσύ απερίσπαστη θε να κοιτάξεις τις ρωγμές
τις γρατσουνιές πάνω στους τοίχους


*************

ΕΥΑ ΝΕΟΚΛΕΟΥΣ


Μονάχα μια στιγμή
κι εκσφενδονίστηκε το φως
άφατο θαύμα της ιέρωσης.
Μονάχα μια στιγμή
και η ιστορία απεφάνθη.


*************

ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ


σ' έναν κάδο η καρδιά μου καίει τα ρούχα της.
για να σώσει η φωτιά της απ' τα δακρυγόνα
ό,τι αξίζει.


*************

ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΜΑΝΤΑ-ΛΑΖΑΡΟΥ


Όταν μου τελειώνουν τα δάση των ονείρων
μπαίνω στο ναρκοπέδιο
ελπίζοντας πως όταν βγαίνω
κουβαλώ κι ένα κομμάτι του εαυτού μου.
Κομμάτι το κομμάτι
μια μέρα θα βγω σώος.


*************

ΙΩΣΗΦ ΙΩΣΗΦΙΔΗΣ


Πιο γενναίος απ' όλους ο πρόσφυγας
που του αρκεί ο ήλιος να βαδίζει εμπρός,
ένα κεραμίδι στο χέρι να το ξαναστήσει,
μια βάρκα να σωθεί για να επιστρέψει.


*************

ΛΕΥΚΙΟΣ ΖΑΦΕΙΡΙΟΥ


Λευκωσία!
ο Μακρύδρομος δεν βγάζει
πια πουθενά
πίσω απ' τις βιτρίνες των μαγαζιών σου
αιωρούνται πύργοι σιωπής.


*************

ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΓΑΛΑΖΗΣ


«Τι άλλο να σου πω, πατέρα,
για να 'ρθεις μαζί μου;
Δεν βλέπεις τις πύρινες γλώσσες
δεν ακούς τα ποδοβολητά,
τις ιαχές των Αχαιών;».
Να 'χες το σθένος του Αινεία!


*************

ΛΙΛΗ ΜΙΧΑΗΛΙΔΟΥ


Δεν έγραψα πολλά γι' αυτά που μας χωρίζουν
μα ούτε και γι’ αυτά που μας ενώνουν.
Το χίλια εννιακόσια εβδομήντα τέσσερα
φουσκώνει χρόνο με το χρόνο
και έχει γίνει ένα τεράστιο αερόστατο πάνω από την πόλη
που κρύβει τον ήλιο.


*************

ΝΕΒΗ ΑΣΤΡΑΙΟΥ


Κάθε βραδιά στην ίδια θέση.
Την ίδια ώρα, το ίδιο δάκρυ.
Κάθε βραδιά γεννοβολά
μια νέα ψευδαίσθηση
και την βιώνει μ' ένα καινούργιο σκηνικό.


*************

ΝΙΚΟΣ ΠΕΝΤΑΡΑΣ


Πάντα τα ποιήματα
βάφουν κόκκινο το χαρτί
με το αίμα των πληγών
απ' το σπαθί
των τελευταίων ειδήσεων
και με ματώνουν. 


*************

ΦΡΟΣΟΥΛΑ ΚΟΛΟΣΣΙΑΤΟΥ


Να ξεγελάσω τα λόγια μου
Να μη φωνάξω
Για τα χρόνια που έρχονται
Απλώνω το χέρι μου
Μια σπιθαμή από την άβυσσο


*************

ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΣ ΚΑΛΛΙΝΟΣ


Ό,τι έγραψα ήταν υποσημειώσεις.
Στίχους δεν έγραψα,
θαύμαζα τα αιώνια ποιήματα που περπατούν
τα απογεύματα στις λεωφόρους της Λευκωσίας
και της κάθε πολιτείας
που φημίζεται, για την εξαίσια στιχοποιία της...


*************

ΧΡΗΣΤΟΣ ΧΑΤΖΗΠΑΠΑΣ


Βρεθήκαμε
να ζούμε μιαν κατάσταση,
να την υπερασπιζόμαστε,
καθώς λεν, με το αίμα μας
και να τη μισούμε
με κρύα σοφία
και κοσμιότητα.


*************

ΑΓΓΕΛΑ ΚΑΪΜΑΚΛΙΩΤΗ


Περιμέναμε την άνοιξη
και την ανάσταση
Λησμονήσαμε
ότι προηγούνται
αιώνες τώρα
η προδοσία
και η σταύρωση


*************

ΝΙΚΗ ΚΑΤΣΑΟΥΝΗ


Χρόνο το χρόνο μου μετράω
μέρες πληγές που με πονάτε
νύχτες αιχμές με διαπερνάτε
Πόλη και σπίτι κι ακρογιάλι
Γυάλινοι κόσμοι που ραγίσαν
θρύψαλα τη ψυχή μου αφήσαν


*************

ΝΕΝΑ ΦΙΛΟΥΣΗ


Όταν γυρίσω από τα δεσμά μου
θα με αναγνωρίσεις μητέρα
από μια ελάχιστη φαγούρα στο δεξί φρύδι
κι ένα ερυθρό σημαδάκι
στο αριστερό μπράτσο από μέσα.
Θα με αναγνωρίσεις ως αγνοούμενη που επανήλθε.


*************

ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ


Παιδί με μια φωτογραφία στο χέρι
με μια φωτογραφία στα μάτια του βαθιά
και κρατημένη ανάποδα με κοίταζε.


*************

ΠΑΜΠΟΣ ΚΟΥΖΑΛΗΣ


Πρωτοχρονιά πρώτη φορά χωρίς εκείνον
Μέρες καλές σου έλεγα
μου 'λεγες πως σου λείπει
Φίλησα δάκρυ μάγουλο
δάκρυσες λόγια χώρια
Κάθε που θ' αλλάζει ο χρόνος
με τον Ιούλιο ποτήρια θα τσουγκρίζεις
Μόνη θα πίνεις το κρασί, μόνος θα φεύγει εκείνος


*************

ΝΙΚΗ ΜΑΡΑΓΚΟΥ


Αύριο
θα ανατείλει ο ήλιος στην ώρα του
γιατί ο κόσμος τούτος
έχει κανόνες απαράβατους
και περιγράμματα αμετακίνητα
που δεν είμαι σε θέση να κατανοήσω






Τρίτη, 29 Δεκεμβρίου 2015

ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ ΖΑΜΠΑ










ΑΙΩΡΕΙΤΑΙ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ   (2015)

 

ΔΩΔΕΚΑ ΛΟΞΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ



1


Αιωρείται το βλέμμα αιώνια αναζητά

και τα χρώματα

- δεν αρκούν οι καμπυλωτές γραμμές –

η ταχύτητα των καταβροχθισμένων σκέψεων
λάμψη μες τη σκότη

κατάμαυρη ενός κόσμου παλιού
και πριν ακόμη 



3

Βέργα κυματιστή
φάνηκες όπως κάθε πρωί

Οπισθοχωρούσες με ελαφριά κίνηση
προσπαθούσες μακριά τα φύλλα να σαρώσεις
με το βλέμμα μακριά το τελευταίο τρεμουλιαστό φως

- ξαφνικά, φάνηκε το διαγώνιο σου άλμα ανάμεσα στις σκιές –

και γελούσες, γελούσες, ψήλωνες τα χέρια κροτάλιζες τα δάχτυλα,
και οι καρποί, ο αυχένας, τα μπράτσα ανοικτά καλούσαν

Στα στεγνά μάτια κάρφωνες απομονωμένη την ανοιξιάτικη ανάμνηση
- ασταθής φωτεινή ανάμνηση ξέγνοιαστων κίτρινων [σπάρτων –




7

Ήταν ακόμα βράδυ

το κεφάλι άπλωνε σε χαρμάνι ονείρων
το στόμα - πέρα απ' το πέπλο -
ποθούσε

τ' αβέβαια έγκατα
τη τσακισμένη καρέκλα που ανάμενε
ρωτούσε

για τα κόκκινα σιροπάτα κεράσια
κρεμασμένα χωρίς ουρανό
σειρά στα ράφια

ενώ τα χέρια
ψηλάφιζαν το σκοτάδι
σε αργό και αβέβαιο ρυθμό



9
Στο φεγγάρι τις είδα
νομίζω –

να τριγυρνούν καθώς απομακρύνονταν
να πληγώνουν καθώς γελούσαν
- νομίζω -
έτρεχαν σε σειρά αχαλίνωτες και
στο απειλητικό διάβα τους έμεναν τα δέντρα

μόνα περιγράμματα με τρεμουλιαστά φύλλα
και τρυφερό σάλεμα ταξίδευαν
- ξαναφέρνοντας -
στα νεανικά μάτια της άνοιξης
αυτό που για πάντα κυλά εν αγνοία

Ήταν, νομίζω, αυτές ήταν
- ή μόνο φύλλα -
πολυσήμαντου πιστού φλοιού; 




11

Άκου
μείνε στους παλμούς μου
- μελωδίες αρρυθμίες αναμνήσεις -
ραμμένες στο λευκό και απαλό δέρμα
των ρευστών μου ονείρων
χαμένων στις λίγες στιγμές της ζωής
μη δικής σου δικής μου...



Ο ΧΑΜΟΣ



1.

Δεν σ' έδιωξα       

είχες όμως τις αμφιβολίες σου    
κρυμμένες ανάμεσα στα χείλη     
κλεισμένες στο κρυφό χαμόγελο  
των ξανθιών σου μπούκλων
         
Εκείνη την ατέρμονη βραδιά       
με το κεφάλι χαμηλωμένο να μετράς βήματα   
το νεανικό σου δέρμα ούρλιαζε στη ζωή 

- η επίσκεψη δεν ήταν για σένα -
το παιχνίδι δεν είχε ακόμη τελειώσει...



3.

Πάντα η ίδια σάλπιγγα
από γη σε ουρανό σέρνεται παράπονο

και το κυματιστό βήμα νεανικών γοφών
και η ποδιά κρεμασμένη έξω
με Απρίλη και Μάη μαζί

κυματίζουν με τα σύννεφα
υψωμένα στον πάσαλο



4.
        
Με κοίταξες στα μάτια
έκρυψα βιαστικά τα χέρια κόκκινα από ντροπή
και κάτω τα μαλλιά πετούσαν





5.
... η ώρα έτρεχε χωρίς περιθώρια         

η θάλασσα στο βάθος ψιθύριζε   
τα αφρικάνικα πανιά έφευγαν σε μακρινά ταξίδια

Εμείς, μαζεμένοι στο θωράκιο    
μπροστά σ' ατέλειωτο ουρανό τονίζαμε τη ζωή
και η γη άκουγε κρυμμένη στην άκρη του κόσμου
         
Εκκρεμείς κοιτούσαμε αργά        
και κύματα τα ανακατεμένα μαλλιά      
ρύθμιζαν ελαφρά λυτά φτερουγίσματα
         
Τα κορμιά τεντώνονταν στο διάχυτο αδύναμο φως    
τα βλέμματα τότε γλυστρώντας ξάπλωναν
και ήταν Σάββατο...



8.

Στον άσκοπο χρόνο προχωρείς άγνωστη
δίχως αγάπη μαγνήτη, νευρώδης διαφανής,

κρυμμένη στο δέρμα
εσύ
ατέλειωτη απεριόριστη γή των επιθυμιών
αρπάζεις τα είδωλα και τα ξεγυμνώνεις




10.
 
Αριάδνη,

λαβύρινθος
κλειδί και πόρτα εσύ
τόσον αποφασιστική όσον εύθραυστη
και διαφορούμενη στες κινήσεις
πρόβλημα εσύ
και λύση



ΜΙΑ ΝΤΟΥΖΙΝΑ ΑΠΟ ΑΧΤΕΝΙΣΤΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ



1.

νησί

καθρέφτης ζωής ξελογιασμένης
σε στιλπνό βράχο σπαράζει-πεταγμένο
περιορισμένη γραμμή παλλόμενη
σ' ένα κλειστό άπειρο εγκαταλελειμμένο

νησί



4.

εγκυμονούν
αφηρημένο φως - σε χαραμάδα πλώρης -
αιώνια στιγμή μονάχη και ακίνητη

- βιαστικά εγκαταλελειμμένου καραβιού -
αντανακλάται σε σταχυού σπυρί

εγκυμονούν



7.

μια διαρροή

σιδερένιας κατάβασης
χείλη αναποφάσιστα
ήρεμης
θάλασσας ψίθυρος

επίχρισμα
κεχριμπαρένιας δροσιάς
κεκλιμένη στέγη
και
μια διαρροή



8.

αγάπη

κόκκινη στις φλέβες κρυμμένη
και τσόφλι αυγού
–σε αναμονή πλεούμενου –


χέρια αλευρωμένα
κολλούν τα μάτια

μισοκλείνουν
ευτυχισμένο υγρό βλέμμα
–νύχια ρόδινα –

χλωμή ανάμνηση
μελλοντικής αφήγησης

αγάπη



11.

πιο ψηλά εσύ

εμφανίζεσαι στη τυφλή
αντανάκλαση της είδησης

- ξεχειλισμένο πρωινό εσύ –

κρεμασμένο στο παράθυρο
απλώνεις το χέρι έξω
ακόμα

πιο ψηλά εσύ



ΟΙ ΑΝΑΜΟΝΕΣ


2.

Η φωνή μου αντιλαλεί στους πνεύμονες
κατά μήκος παραστάτων πόνου ρέει

σε φωνάζω, ψυχή μου, πού είσαι;
Μάης είναι πρωινή ομίχλη θαμπώνει και βρέχει
το παράθυρο σου, καρδιά μου, έχει σπασμένο τογυώΙ
μούδιασμα στα δέντρα

η ξύλινη σκάλα σέρνεται στον τοίχο ταλαντεύεται

φτωχικό είν' το λεξικό χωρίς λεπτές αποχρώσεις
χρειάζομαι μια λέξη, ψυχή μου, να διαπερνά την ελληνική

μια από κείνες που κρέμονται από τα δοκάρια και αναμένουν
απ' τον κεντρικό γάντζο, καρδιά μου, λικνιζόμενη αναμένει
τον δικό σου, ψυχή μου, δύσκολο γυρισμό 


5.

Η θάλασσα ήταν Ιόνιο

Οι ουρανοί καλεσμένοι σε συγκέντρωση
άλλαζαν τα γκρίζα τότε σε μπλε,
η θάλασσα ήταν Ιόνιο

'Όλα γύρω ένα κατσάρωμα γλυκού ψωμιού
- άπλωναν τον αέρα οι γλάροι –

Απορροφημένος στη πλώρη εσύ πρόσβλεπες στο νησί
το πρόσωπο σου απλωνόταν όλο στην θάλασσα του τότε
και
τα ονειροπαρμένα μάτια έκλεβαν φωτός παιχνίδισμα
το φως του τότε

 

 8.

Η απουσία

Έρημος επίφοβος η απουσία
ξύνει τον ορίζοντα ψύχρα αστρική
σβήνει στον ουρανό πλήθος σκιές, πόνο

Το αίμα στη σιωπή χύνεται αλμυρό και
φύκι μπλεγμένο η φωνή αντιλαλεί απουσίες
ψιλόλιχνη μένει ακίνητη πιεσμένη σε κλουβί

Ξενιτεμένη στην άκρη του κόσμου η απουσία
θρηνεί άφωνη ακατανόητες κουβέντες

Προχωρεί απομονωμένη λέξη σε γλωσσάριο



13.

Κρασί χαράς

υπάρχουν αισθήματα φίλε μου
που οχυρώνουν το βλέμμα
τρεμουλιάσματα πυγολαμπίδων
χτυπούν από χαρά

Και τα βλέφαρα
πρόσεξες μήπως φίλε μου
πως μισοκλείνουν μεθυσμένα
παραδίδονται στο κρασί της χαράς!



15.

Μεταξύ χωματένιων λέξεων
μια νυχτερινή φωνή
θρηνεί τη ζωή

Επιμένει στα σφραγισμένα τζάμια
Ανοίγω το παράθυρο μου
η αυλή πέφτει πληγωμένη
ψυλαφίζει δίχως απάντηση